Elke ochtend als ik wakker word

luister ik naar het concert van de vogels,

het doet me denken aan de levendigheid van de natuur,

het bruisen van een klaterende waterval,

het broeien van de zon boven de planten beneden op aarde,

de vogels zingen zonder dirigent,

het gaat soms dwars door elkaar heen,

maar het is toch een geheel,

het is een subtiliteit van alledag die me vrolijk maakt,

onbewust en bewust,

het vertelt me iets over hoop,

of het nou regent of dat de zon schijnt,

het vertelt me iets over liefde,

of ik nou tevreden ben of ontevreden,

de vogels hebben een magische werking op mijn gemoed,

ze zijn als het kloppend hart in mijn dagdromen,

ze geven het begin van mijn dag kleur,

een kleur die ik goed kan verdragen,

waar ik gelukkig mee ben,

toch blijf ik al die tijd met één vraag zitten...

waar gaan die liederen toch over die zij zingen?

kon ik het maar verstaan,

toch voel ik zonder te weten dat het goede verhalen zijn,

die ergens over de vreugde van het leven gaan.